در حال بارگذاری ...
  • گفت‌وگوی ایران تئاتر با مهدی مقیمی کارگردان نمایش «کوکوی گردن دراز»

    پذیرش تفاو‌ت‌ها مهارتی ضروری برای کودکان و نوجوانان است

    مهدی مقیمی کارگردان نمایش «کوکوی گردن دراز» معتقد است؛ مضمون اصلی نمایش این است که یادآوری کنیم مبتلایان به این اختلال تفاوت چندانی با افراد عادی جامعه ندارند و لازم است تا آن ها را با همان شرایطی که در آن قرار دارند در میان خودمان بپذیریم.


    مهدی مقیمی نویسنده و کارگردان نمایش «کوکوی گردن دراز» که در تالار هنر روی صحنه رفته در گفت‌وگو با ایران تئاتر در خصوص نحوه شکل گیری این اثر اظهار کرد: در جریان کارگاه های نمایش خلاق که در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان دنبال می کنم، با یکی از هنرجویان که دچار اختلال اوتیسم بود روبه رو شدم و از عکس‌العمل دیگر هنرجویان نسبت به او متعجب شدم. البته آن موقع خودم هم اطلاعات چندانی با این اختلال نداشتم و زمانی که در رفتار این هنرجو دقیق تر شدم و تحقیقات بیشتری در این خصوص صورت دادم به دشواری هایی که کودکان مبتلا به اوتیسم دارند پی بردم. همین اتفاق باعث شد تا به تولید نمایشی با موضوع کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم فکر کنم. ابتدا فضای نمایش را در نقطه ای دیگر از جهان در نظر گرفتم اما وقتی در مرحله بازبینی با استقبال گروه بازبین از موضوع مواجه شدم، متن را در فضای ایرانی بازنویسی کردم. همچنین در مرحله بازنویسی با بهره گیری از مشاوره های تخصصی توانستیم به مختصات و ویژگی های افراد مبتلا به این اختلال نزدیک تر شویم و تصویر دقیق تری از این عرضه برای مخاطب ترسیم کنیم. تولید این نمایش در حقیقت به نوعی در شیوه کارگاهی شکل گرفت و طی نزدیک به 5 ماه تمرین ها در واقع نوجوانان حاضر در نمایش یک دوره فشرده آموزش بازیگری را هم پشت سر گذاشتند تا توانایی های لازم را بر ایفای نقششان در این نمایش به دست بیاورند. در مجموع پروسه تولید و آماده سازی این نمایش نزدیک به یک سال به طول انجامیده است.

    این کارگردان تئاتر همچنین در ارتباط با داستان این نمایش بیان کرد: این نمایش داستان پیام نوجوان 16 ساله ای را روایت می کند که مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است و مربی او که متوجه هوش سرشار پسر شده به والدینش پیشنهاد می کند تا او را به گروه نمایشی خود بیاورد. اما با ورود این پسر به گروه، دیگر اعضا از پذیرش او سرباز می زنند و مربی تلاش می کند تا به هر شکل این ارتباط میان گروه شکل بگیرد. البته یک داستان فرعی هم در نمایش داریم و آن قصه زرافه ای است که وارد یک جنگل می شود اما به خاطر تفاوت هایش با دیگر موجودات جنگل مسائل و دشواری هایی پیش پای او قرار می گیرد. این قصه فرعی در حقیقت مابه ازایی تخیلی و فانتزی از موقعیت شخصیت اصلی نمایش است که موجب می شود تا فضای کار بیشتر با دهنیت و جهان فکری کودکان و نوجوانان نزدیک شود. در حقیقت مضمون اصلی نمایش این است که یادآوری کنیم مبتلایان به این اختلال تفاوت چندانی با افراد عادی جامعه ندارند و لازم است تا آن ها را با همان شرایطی که در آن قرار دارند در میان خودمان بپذیریم. متاسفانه جامعه سنتی این طیف از افراد جامعه را به راحتی نمی پذیرد و به این ترتیب کودکان و نوجوانان اوتیسمی در جامعه ما مظلوم واقع می شوند.

    کارگردان نمایش «خرس آرکانسا» در خصوص شیوه اجرای این اثر نیز تشریح کرد: صحنه نمایش کوکوی گردن دراز در شکل و شمایل کارگاهی و پلاتوگونه است. کوکوی گردن دراز به شیوه بازی در بازی و با مشارکت چهار بازیگر حرفه ای و 10 نوجوان هنرمند روایت می شود. دکور و طراحی صحنه نمایش پازل گونه است و بازیگران با جابه جا کردن وجه های مختلف این پازل ها هربار موقعیت های متفاوتی را می سازند. البته عناصر دیگری هم در صحنه این نمایش دیده می شود که به شکلی سمبلیک و نشانه وار در خلق فضاهای مختلف تاثیرگذار هستند که برای نمونه می توان به یک درخت که با فضای داستان فرعی نمایش در ارتباط است، اشاره کرد.

    این کارگردان تئاتر در بخش پایانی سخنانش در ارتباط با بازخوردهای اجرای این نمایش گفت: کوکوی گردن دراز نمایشی مفهومی است و بیش از هر چیز بر پیامی که برای مخاطب خود دارد متمرکز است. مخاطبین اصلی این اثر کودکان 6 سال به بالا هستند و خردسالان به احتمال زیاد ارتباط کافی را با چنین نمایشی برقرار نخواهند کرد. متاسفانه تئاتر کودک و نوجوان در کشور ما توقعات خاصی را در مخاطب ایجاد کرده اند وبه همین دلیل اغلب تماشاگران تئاتر کودک و نوجوان تنها به دنبال نمایش های شاد و موزیکال هستند. در این شرایط انتظار می رود تا نهادهای متولی فرهنگ و هنر حمایت های بیشتری را از آثاری که با اهداف فرهنگی و تربیتی تولید می شوند صورت بدهند.




    نظرات کاربران